Beynimde doğrularla yanlışlar sürekli kavga halinde..Bir yanım herşey rahat olsun, sıkmaya gerek yok derken bir yandan da yoooo yok böyle rahat bir hayat, bazı şeyler ayarında olmalı, dozunda olmalı diye karşı çıkıyor..
Hayat çelişkiden mi ibaret? Ya doğru ya yanlış mı olmalı sadece? Ortası yok mu bunun acaba diye kapatıyorum gözlerimi gündüze..Dalıyorum düşüncelerimin derinliğine..Ailemin doğruları, toplumun doğruları, çocuklarımın doğruları, arkadaşlarımın doğruları , benim doğrularım....
En farklı gelense kendi yanlışlarım..Doğrularda buluşma şansı belki var ama ya yanlışlarda..Benim yanlışım bana yanlış kardeşim sesini çıkarma..Sana dokunmuyorsa ucu , seni acıtmıyorsa görme geç, istersen de bakarak geç ama geeeeç..
Böyle olmaz genelde, herkes bilir kişi kesilir başına; aslında kendini bile bilmezken bir anda profesör sanar kendini..Bir şey söylersen de yine sen suçlu olursun eleştiriye açık değilsin diye..Yok öyle, eleştiriye açığım ama acımasızlığa değil , yargısız infaza hiç değil..
Kendince bir açıklaması vardır elbet yapılan eylemin, söylenen sözün yada bakışın..İnfazı kesmeden dinleyebilse bi, hemen yapıştırmasa yaftayı belki ikna olacak ama ne mümkün..Beyinlere kazınmış dayatmalar..
Gitmek istersin ama gidemezsin bağlar seni hayat verdikleriyle..Kalmak istersin ama kalamazsın yine bağlısındır hayata senden aldıklarıyla..Ne yaman çelişkidir bu hayat her türlü çıkmazlarıyla..Çıkmaz sokakta yaşıyorum bilirim; herşey bir nefes kadar yakındır sana ; duyarsın, görürsün, hissedersin ama gidemezsin..
Gitmek için bin nefes tüketmen gerekir, bir nefeslik yere..Gidebilirsen değdimi gittiğine, ona da karar veremezsin ama hep bir gitmek istersin..Kısıtlanmışlık hissiyle belki , belki de adının etkisiyle..Umut edersin orda yanlışlar ve doğrular yerli yerinde diye , belki de yanlış doğru diye birşey yok sanarsın..Ondan o kadar cazip gelir gitmeler..
Ne çok gelgit yaşadım kendimde..
Geldim, kayıtısız şartsız geldim..
Farkındayım ki hiç gitmedim...Galiba ben gitmeyi bilmedim...
*********************
