Bir anneden daha iyi kimse bilemez çocuğu için neyin doğru neyin yanlış olduğunu..O hisseder, tahmin eder, bilir, hep bilir..Tecrübeyle sabittir belki çoğu insanın hayatında..Sadece kabullenmek baştan zor gelir, kişi her şeyin en iyisini kendisinin bildiğini düşünür.. Düşünür de...
Bazen annelerin altıncı hissi denir, hissi kalbel vuku denir eskilerde, şimdiyse öngörü diye adlandırılır ya..Kulak verilmesi gerektiği bu sese, annenin iç sesine çok geç anlaşılır..Kimi zaman iş işten geçmiş bile olur..
İşte "Çınar Ağacı" bir annenin muziplikle birlikte, evlatlarına olan sevgisini, torunuyla arasındaki sevgi bağının oluşturduğu telepatiyi, hüzün ve tebessüm ile bir arada yansıtmış..Kimi zaman gözlerim dola dola, kimi yerinde yaşlarımı akıtarak, kimi yerde tebessümle izledim filmi..
Küçük bir çocuğun kalbinde oluşturulan sevginin gücünü, büyüklere ders niteliğindeki sadakatini, bir yaşlıyla bir çocuğun arasındaki benzerlikleri keyifle, hüzünle seyrettim..
Bizden bir film..Ailece gidilebilecek, her yaşın içinde kendine ait bir şeyler bulabileceği, pişmanlık yaşayabileceği, ders çıkarabileceği yada türk filmi tadında izleyebileceği bir film..Biz de altı kişi birlikte gittik..Çıktığımızda ellerde mendiller, kızarmış gözler, buruk bir kalp ile sessizce asansöre bindik..
Herkes o sıra iç sesiyle ve vicdanıyla konuşuyordu sanırım, annelere yapılan yanlışların hesapları ödeniyordu belki muhasebede..Hani insan her şeyi bildiğini sanır ya , biliyordur da belki.. Ama bazen bazı değerler, bazı bilgiler tozlanır, üzerlerini başka telaşlar, başka heyecanlar kaplar..Bu yüzden bence en iyi bildiği düşünülen şeyleri bile hatırlatmakta, üzerinden geçmekte fayda var..
Bu film bence bu misyonu üstlenmiş..İyi ki de üstlenmiş..Filmi gören bir çok insanın; onların en değerlilerine, annelerine davranışlarını , bakışlarını bir elekten geçirmeye sebep olacaktır diye düşünüyorum..Öneriyorum unutulmuş değerler adına, dikkate alıp giden olursa, şimdiden iyi seyirler...
